به نام خستگان دیار عشق شروع ثانیه ها گذشتن از لحظه ها رفتن هفته ها و سال ها
و.....همه همه یاد اور روزهای خوش گذشته ست یاد اور ان روز های فراموش نشدنیبیاد ان
روز ها مینویسم روز های پر تلاطم و پر اضطراب ترس از عاشق شدن که هر لحظه چون
جوانه ای بر قلب زخم خورده ام می رویید وریشه را محکم تر میکرد .قلبی که هر لحظه به
یاد تو میتپید اما ...از وقتی رفتی ضربان قلب من ایستاده گویی یک مرده ی متحرم شده ام
من کسی بودم که هنوز معنای عشق را نمیدانستم وقتی دل گرفتار عشق شد همه چیز
رنگ و بوی تازه ای یافت نمیدانست چگونه خود را خالی کند زبان به کمکش امد انها دوستان
قدیمی بودند .باجرات یکی شدند و دل زبان به اعتراف گشود(دوست دارم).چه جمله ی پر
معنایی اما حیف واقعا حیف چرا نفهمید؟اگر فهمیدچرا سکوت کرد!اری او عاشق بود اما
عاشق کی؟خدا میداند.... دل شبها به خدمت عقل میرفت .ساعت ها در برابرش میگریست
عقل ذلذلریش میداد و نصیحتش میکرد اما....دل عاشق بود و نمی توانست بشنود .عقل او را
به خدمت دل های شکسته برد . تا خود او را از نزدیک ببیند که چطور دارد اشتباه میکند .ام
ا افسوس دل چشمانش را بسته بود.
ثانیه ها میگذرد دل دیگر پیر شده است معشوق رفته است .او در خرابه قصر شیشه ای خو
د تنهاست به عقب مینگرد جز اشتباه چیزی نمینگرد دل دیگر پیر شده است اما بلا خره عقل
بر او چیره شد دل هنوز عاشق است ولی عاشق عاقل دیگر نمیشود او را بازی داد او
مشاوری چون عقل دارد معشوق برگشته است او معترض است از عاشق چه میخواه
د ؟البته جواب بیمحلی ها جواب انتقام ها عادل او محکوم است به عشق .دل فراریستاز
دست معشوقاو میخواهد ازاد باشد ولی عاشق ازاد او معشوق نمیخواهد او خاطره هایش با
معشوق را میخواهد تا هر لحظه با ان زندگی کند راستی معشوق چه؟او را چه کسی محکو
م میکند؟اری راست میگویی عقل.عقل است که به جای دل تصمیم میگرد او معتقد است ک
ه معشوق محکوم به فراموشی است............. یا حق
|
+| نوشته شده توسط
ارزو در سه شنبه دهم دی 1387
|
